Jego myśli szybko powróciły do biednego kota. Alan wrócił do szopy, a jego oddech zamgliło przenikliwe zimno. Kot leżał zgarbiony na podłodze, z półprzymkniętymi oczami i nieruchomym ciałem, a jego wcześniejszą determinację zastąpiło całkowite wyczerpanie.
Puls Alana przyspieszył; kot najwyraźniej dał z siebie wszystko, by chronić młode, a teraz leżał na skraju załamania. Uklęknął obok kota, jego ręce drżały, gdy delikatnie sprawdzał oznaki życia. Kot oddychał płytko, jego ciało było słabe i nie reagowało.