Kolejne dni były spokojne, wręcz niepokojąco spokojne. Cisza, która kiedyś sprawiała jej ból, teraz zaczęła wydawać się… czysta. Helen budziła się wcześnie, robiła kawę i czytała przy oknie, zamiast czekać na dźwięk samochodu na podjeździe. Ból przyzwyczajenia pozostał, odruch sprawdzania telefonu, chęć planowania posiłków dla małych rączek, które nie nadchodziły, ale już z tym nie walczyła.
W drugim tygodniu dom znów zaczął być jej własnością. Wywietrzyła pokój gościnny, wyprała dziecięce prześcieradła i schludnie złożyła je w szafie. Przesadziła umierającą paproć. Naprawiła nawet poluzowany zawias w drzwiach spiżarni, które David obiecał naprawić miesiące temu.