Aldridge siedział na tarasie z kawą i Wall Street Journal, wysoki, srebrnowłosy, w wyprasowanych spodniach i polarowej kamizelce. Miał niespieszną postawę człowieka przyzwyczajonego do bycia najpotężniejszą osobą w każdej wybranej przez siebie przestrzeni. Zobaczył pojazdy i powoli podniósł się z krzesła. Spojrzał raz na Dellraya, ale nic nie powiedział.
Pozwolił się prowadzić w opanowanym, niemal pogardliwym milczeniu bogatego człowieka, którego prawnicy już rozmawiali przez telefon. W szklanych drzwiach pojawiła się jego córka w szlafroku, z telefonem przy uchu i białą twarzą. Wnuczka, może ośmioletnia, pojawiła się za nią, wpatrując się w dziadka na podjeździe.