Mężczyźni zawahali się, pot spłynął im po twarzach w południowym słońcu. Jeden z nich wyprostował się, dysząc. „Tylko go bardziej wystraszymy – powiedział. „Może powinniśmy zmienić taktykę Ethan rozejrzał się bezradnie. Kilku pasażerów wyszło z wagonów, by popatrzeć, szemrając między sobą. Ktoś trzymał telefon i nagrywał. Cały peron tętnił niespokojną energią.
„Ktoś ma coś do jedzenia? Zapytał nagle Ethan. „Coś, do czego może dojść? Mężczyzna w pobliżu ławek podniósł rękę. „Mój lunch – powiedział, podnosząc papierową torbę. „Doskonale. Przynieś to tutaj Ethan oderwał kawałek chleba i przykucnął, wyciągając go. „Hej, stary… spójrz tutaj. Widzisz to? Chodź.” Jego głos był łagodny, kojący, pełen nadziei.