Starszy pies skomlał i łapał go za rękaw, po czym wcisnął głowę w kolana Ethana, jakby w jakiś sposób rozumiał. Każdy wybój na drodze sprawiał, że Ethan się wzdrygał, przerażony, że jego oddech się zatrzyma. Kiedy furgonetka z piskiem zatrzymała się przed kliniką, Ethan wyskoczył, zanim drzwi zostały całkowicie otwarte. Starszy szczeniak pognał za nim, szczekając ostro.
„Do środka!” krzyknął jeden z funkcjonariuszy. Weterynarz, która już czekała, wskazała na metalowy stół pod jasną lampą. „Tutaj, szybko!” powiedziała. Pracowała szybko: rurka z tlenem, kompresja, zastrzyk płynów. „Odwodniony, hipotermia, a ta noga jest w złym stanie” – mruknęła, ledwo słyszalnie przez szelest swoich instrumentów.