Oparł się plecami o ścianę, w końcu łapiąc oddech. Światło słoneczne wpadało przez okno kliniki, odbijając się od metalowego stołu. Po raz pierwszy od rana powietrze było spokojne. Potem spojrzał na zegar na ścianie i skrzywił się. „O nie… Miałem być w pracy trzy godziny temu Weterynarz podniosła wzrok znad swojej karty, rozbawiona.
„Coś mi mówi, że szef ci wybaczy, gdy wyjaśnisz dlaczego” Ethan potarł kark i zaśmiał się cicho. „Tak, być może. Ale nie jestem pewien, czy mi uwierzy Spojrzał w dół na szczeniaka, który w odpowiedzi dwa razy machnął ogonem. „Jak myślisz, co? Myślisz, że kupią historyjkę o „psie ratującym pociąg”?