Później tej nocy pies ponownie upadł, próbując wstać. Nie zapłakał. Po prostu złożył się, wyczerpany ponad siły. Sam złapał go, zanim jego głowa uderzyła o podłogę.
Sam siedział na podłodze obok niego przez wiele godzin, lekko opierając dłoń o klatkę piersiową psa, monitorując każdy wzrost i upadek. Sen przychodził fragmentami. Każdy płytki oddech wydawał się czymś, co może zniknąć, jeśli zostanie zignorowane.