Potem znalazł zgony. Zbyt wiele młodych psów w najlepszym wieku. Za nagłe niepowodzenia obwiniano genetykę lub stres. Wyjaśnienia były oklepane, powtarzane niemal słowo w słowo. Sam poczuł, jak powoli narasta w nim gniew, ciężki i kontrolowany, tak jak zawsze, zanim dotarła do niego prawda.
Inne psy nie umierały. Zniknęły. Być może poprzez cichą odsprzedaż lub przekazanie prywatnym nabywcom. Ich imiona zostały usunięte z list. Sam wyobrażał sobie, jak przemieszczają się z miejsca na miejsce, ciała niosące obrażenia, których nikt nie chciał uznać, gdy wydajność spadła.