Pod opieką medyczną Fortune powoli się poprawiała. Postępy nie były dramatyczne, ale realne. Stał dłużej. Szedł dalej. Jego oczy stały się wyraźniejsze. Sam nauczył się świętować małe zwycięstwa, rozumiejąc, że uzdrowienie nie ogłaszało się samo, ale wkradało się po cichu, prosząc o cierpliwość.
Siła wracała stopniowo. Fortune miał stabilniejszy chód i większe zainteresowanie jedzeniem. Jego ogon unosił się lekko, zamiast pozostawać schowany. Apetyt, gdy już się pojawił, był najpierw ostrożny, a potem ochoczy. Sam obserwował każdą zmianę z ulgą, której nie pozwolił sobie wypowiedzieć na głos.