„A potem? Ton Coopera był ostrożny i cierpliwy. Lila stanowczo potrząsnęła głową. Ruch był niewielki, ale pewny. Wszyscy w pokoju zrozumieli jej znaczenie bez konieczności wypowiadania słów na głos.
Merritt obserwował ją uważnie. Trauma sprawiała, że świadkowie stawali się niewiarygodni, ale czasami odbierała też potrzebę kłamania. Dziewczyna nie wierciła się, nie szukała aprobaty. Po prostu pamiętała, a pamiętanie było jej cichym sprzeciwem.