Później, na parkingu, kuzyn, którego Sarah ledwo znała, dotknął jej ramienia i powiedział: „Przykro mi, że przez to przechodzisz” Sarah podziękowała i wsiadła do samochodu, zanim jej wyraz twarzy mógł cokolwiek zdradzić. Przechodzić przez to. Jakby to była pogoda. Jakby to było coś, co przydarzyło się Sarze, a nie coś, co jej zrobiono.
Wezwanie do sądu, które Sherry złożyła kilka tygodni wcześniej, wróciło. Sherry zadzwoniła i poprosiła Sarę, żeby przyszła. Dokumentacja bankowa posiadłości była znacznie bardziej szczegółowa niż arkusz kalkulacyjny, którym podzieliła się Diane. Sherry przeglądała je powoli, strona po stronie, aż Sarah ją zatrzymała. „Co to jest?”