Oskarżenia nie były żalem, trudną osobowością Diane, jej kontrolującą naturą, ani żadnym z tych wspaniałomyślnych wyjaśnień, które skonstruowała Sarah. To była strategia. Rozmyślną, metodyczną strategią, która miała sprawić, że Sarah będzie wyglądała na niestabilną, zanim Sarah będzie mogła sprawić, że Diane będzie wyglądała na winną.
Chwilę później Tom siedział przy kuchennym stole. Spojrzał na jej twarz i powiedział: „Usiądź” Usiadła. Opowiedziała mu o wszystkim – o wypłacie, koncie, osi czasu. Słuchał, nie przerywając. Kiedy skończyła, zapytał: „Co chcesz zrobić?” Sarah odpowiedziała: „Nie wiem” Mówiła poważnie. Naprawdę jeszcze nie wiedziała.