Beth płakała cicho. Kuzynka, którą Sarah ledwo znała, wyciągnęła rękę i położyła ją na jej dłoni. Paul nie ruszył się z krzesła. Sięgnął przez stół, chwycił dłoń Sary, trzymał ją i nic nie mówił. Tom usiadł obok niej i również nie wypełnił ciszy. Sarah poczuła, jak coś rozluźnia się w jej piersi.
Przeprosiny przybierały różne formy. Beth powiedziała swoje wprost, tego wieczoru, wciąż przy stole: „Mówiłam ludziom okropne rzeczy o tobie i jest mi przykro” Sarah powiedziała, że rozumie. Inni wysyłali wiadomości w kolejnych dniach, ostrożne i nieco formalne. Wstydzili się i nie bardzo wiedzieli, jak to udźwignąć. Sarah odpowiedziała wszystkim.