Czuła, że pokój wokół niej się zwęża, a każda ściana przybliża. Stałe dźwięki monitora stawały się coraz głośniejsze, przerywając ciszę. Jej dziecko poruszyło się w gondoli, nieświadome chaosu. Sandra zazdrościła mu tej niewinności i luksusu niewiedzy, braku strachu.
Jej myśli powróciły do wyglądu Jake’a po podróży służbowej – zamglonych oczu i zmęczonego uśmiechu, który nie do końca do niej docierał. Uznała to za przemęczenie, ale teraz to wspomnienie gryzło ją, ostre i natarczywe, jakby nakłaniało ją do ponownego przemyślenia wszystkiego.