Desperacja popchnęła ją do wysłania kolejnych wiadomości, pytań, zapewnień, czegokolwiek, co mogło skłonić ją do odpowiedzi. Wiadomości układały się w wąską kolumnę po prawej stronie ekranu, a każda z nich była bardziej gorączkowa od poprzedniej i każda spotykała się z tą samą nieprzerwaną ciszą. Patrzyła na ekran czatu tak długo, że oczy zaczęły ją szczypać, ale ekran pozostawał nieruchomy.
Żadnego wskaźnika pisania. Żadnych oznak aktywności. Żadnych dowodów na to, że czytał jej słowa. Stało się boleśnie jasne, że nie zamierza odpowiedzieć. Uświadomiła to sobie powoli, jakby ciężar spadł jej na ramiona. Po raz pierwszy od jego zniknięcia zrozumiała głębię tego, co się stało. On nie tylko unikał szkoły.