Kilku uczniów mruknęło zgodnie. Ktoś szepnął: „On… właściwie ma rację”, na tyle głośno, by Amber mogła to usłyszeć. Kilku innych skinęło głowami, niemal mimowolnie, jakby czekali, aż ktoś przełamie zaklęcie. Richard nie dał łobuzom czasu na odzyskanie równowagi. „Wiesz, co było najlepsze w ciągu ostatnich dwóch tygodni? – powiedział lekkim, ale spokojnym głosem.
„Uświadomienie sobie, że już się ciebie nie boję. Okazuje się, że w momencie, gdy przestajesz się przejmować tym, co myśli łobuz… traci on całą swoją moc Policzki Amber poczerwieniały, tym razem nie ze złości, ale z niewątpliwego zażenowania. Rozejrzała się, oczekując, że jej zwykły krąg ją poprze. Zamiast tego znalazła szeroko otwarte oczy i poruszające się stopy.