Amber zacisnęła szczękę, skanując twarze wokół siebie, próbując znaleźć lojalność, którą kiedyś uważała za coś oczywistego. Nie było jej. Richard cofnął się, nie po to, by się wycofać, ale by zakończyć tę chwilę na swoich warunkach. „Nie martw się – powiedział cicho. „Nie jestem tu po to, by zepsuć komuś wieczór. Chciałem tylko, żebyś coś zrozumiała. Nie ty decydujesz o tym, kto się liczy
A potem odwrócił się, zostawiając ich samych w przyćmionym świetle sali gimnastycznej, odsłoniętych w sposób, jakiego żadne z nich nigdy nie doświadczyło. Shirley patrzyła na nich oszołomiona. Na ich twarzach nie malowała się teraz złość, ale uznanie. Nie były już w centrum uwagi. Nie byli nietykalni. Nie byli podziwiani.