„Och, Richard… nie. Po prostu… nie.” Jej przyjaciele wybuchnęli chichotem. Millie machnęła niewyraźnie na jego ubranie, jego postawę, jego istnienie. „To znaczy – daj spokój. Wiesz dlaczego, prawda?” Śmiech niósł się echem po korytarzu jeszcze długo po tym, jak się wycofał. Mimo to spróbował jeszcze raz. Amber Lockley nie zawracała sobie głowy udawaniem miłej.
Stała ze skrzyżowanymi ramionami i uniesionym podbródkiem, jakby przygotowywała się do bitwy. „Pytasz mnie? – powiedziała z niedowierzaniem. Richard przełknął. „Um… tak. Pomyślałam… – przerwała mu – Nie Nie złagodziła tego. Nie obniżyła głosu. „Nie zrujnuję mojej studniówki pokazując się z tobą. Masz pojęcie, co ludzie powiedzą?” Uczniowie w pobliżu zatrzymali się, nasłuchując.