Nie płakałam aż do czterdziestego piątego dnia, pod prysznicem, przez około cztery minuty. To też odnotowałem. Nie byłem z tego dumny, ale nie potrafiłem tego powstrzymać. Tak po prostu byłem zbudowany, tak zawsze przetwarzałem świat. Kategoryzować. Plik. Działaj. Rozpadanie się było luksusem, na który nie mogłem sobie pozwolić, dopóki wszystkiego nie zrozumiem.
Podjęłam decyzję w kuchni w środowy poranek, podczas gdy Gary jadł tosty i czytał coś na swoim telefonie, ani razu na mnie nie patrząc. Nie skonfrontuję się z nim. Nie odejdę. Jeszcze nie teraz. Zrobię to, co robiłem podczas każdego złożonego audytu – podążę za pieniędzmi do ich źródła, zanim wykonam jakikolwiek ruch. Cierpliwość. Procedura. Dowód.