W czwartek przygotował kolację z jagnięciny – tę z pierwszych lat, dwie godziny, dobry rzeźnik, świece. Patrzył na mnie przez stół z czymś, co było albo miłością, albo jej bezbłędną symulacją. Pomyślałam o chłopcu z Akron, zjadłam każdy kęs i powiedziałam mu, że jest idealny. Tak było.
W piątek rano wyjechał o ósmej. Patrzyłam, jak skręca w Calloway Street, a potem zadzwoniłam do Moyá. Dwóch agentów przyjechało o dziewiątej piętnaście, cicho i sprawnie, poruszając się po domu jak ludzie, którzy robili to wcześniej. Zrobiłam kawę. Nikt jej nie tknął. Yvonne przybyła o dziesiątej i stanęła w drzwiach, przyglądając się pomieszczeniu bez wzdrygnięcia.