Właśnie wtedy od linii drzew rozległ się odległy, ciężki odgłos dudnienia. Zespół weterynarzy obrócił się, ale Elias podniósł rękę. Z cienia pobliskich zarośli wyłonił się znajomy, ociężały kształt. To była matka. Była oszołomiona i pokryta kurzem, a jej ruchy były powolne, ale przez wiele godzin walczyła z działaniem środka uspokajającego, kierując się zapachem swojego cielaka.
Wydała z siebie ryk, który wstrząsnął powietrzem, dźwięk triumfu, a nie bólu. Cielę odpowiedziało, kłusując w jej stronę i łącząc się z nią w bladym, srebrnym świetle księżyca. Elias stał przy ciężarówce przechwytującej, z podartym ubraniem i posiniaczonym ciałem, patrząc, jak znikają w bezpiecznym miejscu głębokiej sawanny. Koszmar się skończył. Więź została przywrócona. W końcu był w stanie wypuścić oddech, który wstrzymywał przez wiele godzin, patrząc, jak para znika w wysokiej trawie, symbolu wszystkiego, o co walczył. Wiedział, że gdy zespół sanktuarium zaczął wracać do domu, właśnie dlatego zrobił to, co zrobił.