Dźwięk nie był wiatrem ani drapieżnikiem. Był to ciężki, pracujący silnik diesla. Wzmocniona ciężarówka przepychała się przez gęste zarośla, a jej opony miażdżyły sadzonki i gałęzie z obrzydliwym chrzęstem. Elias zanurkował w gęstwinę, ciągnąc za sobą małe, spanikowane cielę.
Obserwował z cienia, jak trzech mężczyzn wychodzi na zewnątrz. Byli to profesjonaliści, ubrani w utylitarny sprzęt taktyczny, niosący wciągarki, liny i wytrzymałe płócienne zawiesia. Poruszali się z wyćwiczoną, sprawną prędkością, a ich twarze były zahartowane przez doświadczenie. To nie było polowanie; to był zimny, skalkulowany napad.
Przywódca, mężczyzna z poszarpaną blizną biegnącą w poprzek szczęki, wskazał na nosorożca matkę i wydał rozkaz. Elias został wciśnięty w ziemię, wstrzymując oddech, gdy mężczyźni zaczęli mocować ciężką wyciągarkę do pobliskiego drzewa akacjowego. Nie miał broni, jego radio było bezużyteczne i miał przewagę liczebną. Z przerażeniem zdał sobie sprawę, że nie byli tu po to, by zabić – byli tu po to, by zabrać matkę żywą.