Bez większego ostrzeżenia kraby zaczęły grupować się w sposób, który na początku wyglądał dziwnie – niemal chaotycznie. Zamiast rozpraszać się lub próbować uciekać, zaczęły układać się jeden na drugim w gęstą żywą masę na dnie morza. Wszędzie nogi, muszle, ruch. Na pierwszy rzut oka wyglądało to prawie jak panika. Ale im dłużej badacze się temu przyglądali, tym bardziej wydawało się, że dzieje się coś znacznie bardziej przemyślanego.
To nie było przypadkowe. Wyglądało to na formę ochrony. Niektóre kraby, zwłaszcza te o bardziej miękkich lub wrażliwych skorupach, zdawały się chować pod innymi, podczas gdy kraby o twardszych skorupach pozostawały bardziej odsłonięte na wierzchu. Innymi słowy, stos mógł być nie tylko reakcją na stłoczenie – mogła to być strategia przetrwania. I wtedy powód stał się oczywisty. W okolicy pojawiła się płaszczka.
To natychmiast zmieniło całą scenę. To, co jeszcze kilka sekund wcześniej wyglądało dziwnie, nagle zaczęło nabierać sensu. Kraby nie gromadziły się razem przez przypadek. Reagowały na niebezpieczeństwo.
A robot krab, w przeciwieństwie do innych, został pozostawiony całkowicie poza stosem. Co okazało się bardzo złym miejscem.