Następnego dnia Mark wciąż o tym myślał. Policja weszła na podwórko Darrena, rozejrzała się i wróciła, nie dając nikomu prawdziwej odpowiedzi. HOA naciskała. Sąsiedzi się skarżyli. I jakimś cudem Darren wciąż tam spokojnie układał opony, jakby nic z tego nie miało miejsca.
Mark był na swoim podwórku następnego popołudnia, kiedy usłyszał huk. Był na tyle głośny, że natychmiast się odwrócił. Zanim dotarł do tylnego ogrodzenia, szkody zostały już wyrządzone. Jedna z opon Darrena przewróciła się na stos, minęła ogrodzenie i wylądowała na tyle mocno, że rozbiła ceramiczną donicę stojącą na skraju podwórka Marka. Ziemia rozsypała się po trawie.
Kwiaty zostały zmiażdżone pod ciężarem opony, która wciąż lekko kołysała się w miejscu, w którym wylądowała. Mark przez chwilę stał i wpatrywał się w oponę. Ponieważ do tego momentu cała ta sprawa wciąż wydawała się czymś, co wydarzyło się obok. Teraz działo się to na jego podwórku. W ten sposób tajemnica stała się również jego problemem.
Tym razem w pobliżu nie było przedstawiciela HOA. Żadnej policji. Żadnych sąsiadów udających, że się nie gapią z naprzeciwka. Tym razem był tylko Mark, zepsuta sadzarka i jeden bardzo wyraźny powód, by przestać czekać, aż ktoś inny się tym zajmie. Spojrzał przez płot w stronę podwórka Darrena, a następnie na oponę leżącą na środku jego trawnika.
To wystarczyło. Jeśli nikt inny nie zamierzał uzyskać odpowiedzi, on to zrobi. Tego wieczoru Mark poszedł prosto do bocznej furtki Darrena.