Trzy tygodnie wcześniej Claire stała boso w kuchni, czytając wiadomość na laptopie, podczas gdy Darren krzyczał z korytarza, że nie może znaleźć swojego niebieskiego krawata. Tak właśnie przez lata wyglądało ich małżeństwo: Darren dzwonił, Claire odbierała, Darren potrzebował, Claire naprawiała.
Kiedyś uważała to za słodkie. Na początku był nerwowy, czarujący i pełen wielkich marzeń, za którymi bał się gonić sam. Claire uwierzyła w niego wcześniej niż ktokolwiek inny. Przed ślubem pracowała w dziale strategii marki. Lubiła rozwiązywać problemy, znajdować jedno zdanie, które sprawiało, że klient rozumiał całą kampanię. Była w tym dobra. Na tyle dobra, że jej dawny szef nazwał ją „najspokojniejszą osobą w płonącym pokoju”
Potem jej matka zachorowała i życie stało się jednym długim nagłym wypadkiem. Claire wycofała się z pracy, ponieważ ktoś musiał zapobiec rozpadowi wszystkiego. Darren obiecał, że to tylko tymczasowe. Tymczasowe trwało osiem lat. I w jakiś sposób przez te osiem lat Darren zapomniał, że Claire kiedykolwiek była kimś innym niż kobietą czekającą w domu.