Fakt 2: Islandzkie imiona często naśladują rodziców, a nie linie rodzinne
Jedną z pierwszych rzeczy, które zaskakują odwiedzających, jest to, że islandzkie nazwiska nie zawsze działają tak, jak wielu ludzi się spodziewa. W wielu krajach nazwiska są przekazywane jako stałe nazwiska rodzinne z pokolenia na pokolenie. Na Islandii wiele osób zamiast tego używa patronimików lub matronimików. Oznacza to, że drugie imię jest często tworzone na podstawie imienia rodzica, a nie wspólnego nazwiska rodzinnego. Syn Jóna może mieć imię kończące się na -son, podczas gdy córka może mieć imię kończące się na -dóttir. Islandzkie rejestry wyjaśniają również, że matronimy są również używane, a w niektórych sytuacjach dziecko może domyślnie otrzymać nazwisko matronimiczne, chyba że ojcostwo zostało formalnie zadeklarowane. Tak więc zamiast nazwiska działającego głównie jako etykieta rodzinna, często mówi ono coś bezpośrednio o pochodzeniu.
Ma to bardzo praktyczne konsekwencje. Islandczycy niemal powszechnie zwracają się do siebie po imieniu, nawet w sytuacjach formalnych, z nieznajomymi lub w książce telefonicznej. Islandzka książka telefoniczna wymienia ludzi alfabetycznie według imienia, a nie nazwiska, ponieważ jest to imię, które faktycznie Cię identyfikuje. Kiedy Islandia bierze udział w międzynarodowych zawodach, jej sportowcy są wymieniani z imienia. Jest to społeczeństwo, które z konieczności strukturalnej działa na zasadzie imion.
System ten nadaje islandzkim nazwiskom cudownie osobisty charakter. Islandia ma również oficjalny komitet – Icelandic Naming Committee – który zatwierdza nowe nazwy, aby upewnić się, że są one zgodne z zasadami języka islandzkiego i mogą być prawidłowo odrzucone w jego systemie gramatycznym. Islandzki jest językiem wysoce fleksyjnym, co oznacza, że nazwy zmieniają formę w zależności od ich gramatycznej roli w zdaniu, więc nazwa, która nie działa gramatycznie, po prostu nie zostanie zatwierdzona. Jest to jedno z niewielu miejsc na świecie, gdzie nadanie imienia dziecku jest dosłownie kwestią krajowej polityki językowej. I szczerze mówiąc, jest coś uroczego w kraju, w którym imiona nie są tylko etykietami, ale małymi wskazówkami do rodzinnych historii.