Zejście w dół i pierwsze niespodzianki
Wiercenie na taką głębokość to powolna i ciężka praca. Wiertło znajduje się na końcu ciągu stalowych rur o długości wielu mil, przedzierając się przez twardą skałę, podczas gdy gęsty płyn zwany płuczką wiertniczą jest pompowany w dół w celu schłodzenia wiertła i wyniesienia pokruszonej skały na powierzchnię. Z roku na rok otwór stawał się coraz głębszy. 6 czerwca 1979 r. przekroczył głębokość 9 583 metrów, czyli około 31 440 stóp: była to głębokość odwiertu w Oklahomie, który dotychczas był najgłębszym otworem na Ziemi. Rekord ten należał teraz do Koły.
Wtedy zaczęły się niespodzianki. Fale sejsmiczne sugerowały, że na głębokości około 7 kilometrów (4,3 mili) granit ustąpi miejsca cięższej skałce zwanej bazaltem. Bazaltu jednak nie znaleziono. Wiertło natrafiło zamiast tego na więcej granitu, którego znaczna część była popękana, a w pęknięciach gromadziła się woda. Na głębokości od około 3 do 6 kilometrów, czyli mniej więcej od 2 do 4 mil, skała była nasączona wodą, która utknęła pod warstwą skały, przez którą nie mogła przeniknąć. Nikt nie spodziewał się obecności wolnej wody na tak dużej głębokości.
Około 6 kilometrów (3,7 mili) pod powierzchnią skała skrywała coś jeszcze dziwniejszego: mikroskopijne skamieniałości planktonu – maleńkich organizmów, które niegdyś dryfowały w pradawnych wodach, a teraz zostały uwięzione w kamieniu wiele mil pod powierzchnią. A wydobyty z odwiertu płyn wiertniczy wyglądał, jakby się gotował. Był nasycony wodorem – w ilościach znacznie większych, niż ktokolwiek przewidywał. Im głębiej się zagłębiali, tym dziwniejsze stawały się odkrycia. Na następnej stronie: co czekało na nich poniżej 12 kilometrów i dlaczego to ich powstrzymało.