Naukowcy z czasów zimnej wojny wiercili w głąb Ziemi na głębokość 12 kilometrów – to, co znaleźli, skłoniło ich do zaprzestania prac

Upał, który ich powstrzymał

W 1983 roku wiertło przekroczyło głębokość 12 kilometrów, czyli około 7,5 mili. Zespół wstrzymał prace na około rok. Następnie, 27 września 1984 roku, na głębokości 12 066 metrów, odcinek rury wiertniczej o długości około 5 kilometrów (3 mil) wykręcił się i pozostał w otworze. Ekipa musiała cofnąć się do głębokości około 7 kilometrów i stamtąd wywiercić nową odnogę. W 1989 roku ta odgałęziona rura osiągnęła głębokość 12 262 metrów: 40 230 stóp, czyli około 7,6 mili w głąb ziemi.

Nadal jest to najgłębszy punkt, do którego ludzie kiedykolwiek dotarli, wiercąc prosto w dół. Jednak tam na dole problemem okazała się skała. Naukowcy spodziewali się, że na tej głębokości temperatura wyniesie około 100 °C (212 °F). Rzeczywista temperatura wynosiła około 180 °C, czyli 356 °F, czyli była prawie dwukrotnie wyższa. W tak wysokiej temperaturze, pod ciężarem mil skał znajdujących się powyżej, skała przestała zachowywać się jak skała. Naukowcy opisali jej zachowanie jako bardziej przypominające zachowanie tworzywa sztucznego: powoli wsuwała się do otworu i ściskała go, przez co każdy kolejny metr wymagał pokonania oporu.

Cel 15 kilometrów okazał się nieosiągalny. Próby sięgnięcia głębiej trwały do 1992 roku, ale bez powodzenia. Do tego czasu Związek Radziecki już przestał istnieć, a wraz z nim zniknęły fundusze. Wiercenie zakończono w połowie lat 90., a miejsce to zostało opuszczone. Co więc tam dzisiaj znajduje się? A co ze słynnym nagraniem krzyków, które rzekomo pochodziły z dna głębokiego radzieckiego odwiertu? Na ostatniej stronie: zardzewiała pokrywa, prawda o tej historii oraz informacja, jak głęboka jest naprawdę odległość 7,6 mil.