To był najgorszy moment. Czuła zapach jedzenia. Widziała uliczkę. Ale widziała też radiowozy, mundury, okna wypełnione twarzami, miasto ściskające się wokół niej jak pułapka. Wtedy gdzieś za taśmą rozległ się płacz dziecka. Mara wzdrygnęła się mocno. Jej ciało odchyliło się w stronę ulicy. Ręka kapitana policji instynktownie przesunęła się w stronę broni, nie wyciągając jej, ale na tyle blisko, że Elias to zauważył.
„Nie – powiedział Elias, cicho i stanowczo. „Nikt się nie rusza Cofnął się w stronę skrzyni, ciągnąc wiadro po chodniku. Plasterki jabłek rozsypały się za nim w niewielkim, celowym śladzie. Mara spadła z ostatniej gałęzi z ciężkim łomotem, który wstrząsnął ziemią pod jego butami. Przez sekundę stała mniej niż dziesięć metrów od niego. Każdy instynkt Eliasa chciał zrobić krok w jej stronę, ale wiedział lepiej. Mara potrzebowała przestrzeni, spokoju i jasnego kierunku. Powąchała pierwszy plasterek jabłka. Potem, krok za krokiem, podążyła za nim do alejki.