Pod nią stał porzucony samochód dostawczy z otwartymi tylnymi drzwiami. Ciastka rozsypały się po chodniku, ale Elias wiedział, że Mara nie wspinała się po jedzenie. Jedzenie nie tłumaczyło napięcia w jej ramionach ani sposobu, w jaki jej oczy przyciągały każdy dźwięk. Zrobił zaledwie kilka kroków w kierunku linii policyjnej, gdy zauważył młodego funkcjonariusza z przodu, podnoszącego karabin w kierunku gałęzi.
Na ułamek sekundy Elias zamarł. Potem rzucił się do przodu. „Nie strzelaj! – krzyknął. Oficer wzdrygnął się, zaskoczony, ale trzymał broń na wpół uniesioną. „Poruszył się – powiedział, jego głos był napięty. „Wyglądało, jakby spadało „Ona się boi – warknął Elias. „Nie atakuje. Jeśli teraz strzelisz, albo ją zranisz i wyrzucisz na ulicę, albo zmusisz do szarży. Tak czy inaczej, ludzie ucierpią