Nadeszła kolejna przesyłka. Zauważył, że tego ranka sprawdziła pocztę przed nim, szybko ją przejrzała i włożyła jedną kopertę prosto do torebki, nie otwierając jej przy stole, jak to zwykle robiła.
Zauważył to. Nic nie powiedział. W ciągu tych tygodni nabrał wprawy w dostrzeganiu rzeczy i milczeniu, chowając je w części umysłu, którą starannie oddzielał od tej, która musiała radzić sobie z codziennością.
To, co zarejestrował, a czego nie potrafił wyjaśnić, dotyczyło Rexa. Po tym, jak Zoe wróciła tego wieczoru z pracy, pies był niezwykle uważny, trzymał się blisko niej, podążając za nią z pokoju do pokoju z skupieniem, które wydawało się mniej uczuciem, a bardziej czujnością. W pewnym momencie, siedząc na podłodze w kuchni po kolacji, Zoe objęła Rexem za szyję i przytuliła twarz do jego futra, a Rex po prostu stał tam i pozwalał jej na to, solidny i nieruchomy. George obserwował to z progu i poczuł z pewną siłą, że znajduje się na zewnątrz czegoś, czego jeszcze w pełni nie rozumiał.