Przybyło więcej ludzi. I jeszcze więcej odchodziło. Chauncy pytał za każdym razem – ostrożnie, z szacunkiem, tak jak zawsze. Czasami go nie słyszeli. Czasem udawali, że nie słyszą. Kilku dało mu szybkie „nie”, nawet nie zwalniając. Każde odrzucenie było małe samo w sobie. Ale razem tworzyły coś cięższego. Coś trudniejszego do zignorowania.
Po chwili Chauncy przestał tak szybko iść naprzód. Jego głos stał się cichszy. Słowa, które ćwiczył w głowie przez całą drogę tutaj, zaczęły wydawać się trudniejsze do wypowiedzenia. Mimo to nie zatrzymał się. Nie mógł. Kobieta wyszła ze sklepu, poprawiając pasek torebki i trzymając w jednej ręce dwie torby z zakupami. Chauncy zawahał się przez chwilę, po czym i tak podszedł do niej.
„Proszę pani… czy mogę pomóc je pani zanieść? Tylko po coś małego do jedzenia? Zatrzymała się. Spojrzała na niego. Nie obok niego. Nie przez niego. Na niego. Chauncy poczuł, jak jego klatka piersiowa lekko się zaciska. Czekał.
Nie na „tak”. Po prostu… nie dla kolejnego „nie”.