Przez las przebiegł zbiorowy wzdych. Serce Clary zamarło, gdy patrzyła, jak jej ukochany pupil spada swobodnie z wysokiego baldachimu drzew. Czas zdawał się zwalniać do męczącej powolności. Ale chłopcy na ziemi byli już gotowi. Spodziewając się najgorszego, najwyższy z chłopców rzucił się do przodu, śledząc trajektorię lotu kota z atletyczną precyzją.
Zaledwie kilka stóp przed tym, jak Bubbles uderzył o twardą ziemię, chłopak rzucił się do przodu, łapiąc rozgorączkowaną kuleczkę futra prosto na klatkę piersiową i przetaczając się z impetem po miękkiej trawie. Chwilę później wstał, ciężko oddychając, i ostrożnie przekazał ciepły, mruczący ciężar Bubblesa w wyciągnięte dłonie Clary. Kot był całkowicie cały i zdrowy. Łzy ogromnej wdzięczności spływały po twarzy Clary.
– Dziękuję – wykrztusiła, patrząc na chłopców, których tak bardzo źle oceniła. To, co zaczęło się jako koszmar pełen czystego przerażenia, przerodziło się w trwałą przyjaźń. Chłopcy stali się stałymi gośćmi w domu Clary, udowadniając, że czasami bohaterowie noszą bluzy z kapturem.