Drzwi w końcu otworzyły się ponownie. Tym razem nie była to tylko pielęgniarka. Lekarz wyszedł starszy, opanowany, ale ze spojrzeniem, którego Ricky nie potrafił umiejscowić. Poważny. Za nim stali dwaj funkcjonariusze. Obserwowali. Czekając. „Panie Jonas? – zapytał lekarz. Ricky natychmiast wstał. „Co z nią? Wszystko z nią w porządku?”
Lekarz skinął głową. „Pańska żona jest stabilna. Zajmujemy się nią Ricky odetchnął, napięcie w jego klatce piersiowej zmniejszyło się – tylko nieznacznie. „Ale… – kontynuował lekarz, zniżając głos – jest kilka rzeczy, które musimy omówić Ulga Ricky’ego zniknęła równie szybko. Spojrzał na funkcjonariuszy.
Nie poruszyli się. „Chodź ze mną – powiedział lekarz. Ricky poszedł za nim korytarzem, a cisza rozciągała się między kolejnymi krokami. Weszli do małego gabinetu, drzwi zamknęły się za nimi cicho. Przez chwilę lekarz nic nie mówił. Potem się odwrócił.
„To, co ci powiem – powiedział ostrożnie – nie zdarza się często Ricky poczuł, jak przyspiesza mu puls. Lekarz spojrzał mu w oczy. „Twoja żona… była poddawana testom