Czas zwolnił do pełzania. Ricky nie ruszył się z miejsca. Ani razu. Korytarz pozostał taki sam. Te same światła. Ta sama cisza. Żadnych aktualizacji. „Nikt jeszcze nie wyszedł… – powiedziała cicho jego siostra. Ricky nie odpowiedział. Jego oczy pozostały zamknięte na drzwiach, przez które zniknęła Jolene. W końcu wyszła pielęgniarka. Podeszła do nich, najpierw szybko… potem wolniej.
Na jej twarzy pojawił się uśmiech. „Uważnie ją monitorujemy” – powiedziała. „Lekarz wciąż z nią jest Ricky pochylił się lekko do przodu. „Czy wszystko z nią w porządku? Chwila przerwy. Ledwo zauważalna. „Jest w dobrych rękach I tak po prostu się odwróciła.
Ricky patrzył, jak odchodzi. Nie opuściła tego obszaru. Zamiast tego zatrzymała się przy stanowisku pielęgniarki i odebrała telefon. Jej głos ucichł, ale oczy wciąż się przesuwały. Z powrotem w jego stronę. Raz. Potem jeszcze raz. Żołądek Ricky’ego zacisnął się.
Trzydzieści minut później drzwi się otworzyły. Do środka weszło dwóch funkcjonariuszy. Rozmawiali z pielęgniarką. Następnie cała trójka spojrzała na niego. Prosto na niego.