Sarah zbliżyła się do framugi drzwi kuchennych, wiedziona desperacką potrzebą odpowiedzi. Pochylała głowę centymetr po centymetrze, próbując złapać odbicie w drzwiach mikrofalówki ze stali nierdzewnej lub rzucić okiem przez wąskie szczeliny w szafkach. Nic. Pod każdym kątem, który sprawdzała, widziała pusty pokój, ale gorączkowe grzebanie i ciężkie uderzenia nie ustawały tuż poza zasięgiem wzroku. Zrobiła jeszcze jeden bolesny krok do przodu, chwytając dłonią drewnianą framugę drzwi dla zachowania równowagi. Skrzypnięcie.
Pojedyncza deska podłogowa jęknęła pod jej ciężarem. Grzebanie w kuchni natychmiast ustało. Cały dom pogrążył się w duszącej, martwej ciszy. To było przerażająco oczywiste: ktokolwiek był w kuchni, usłyszał ją.
Cisza ciągnęła się, ciężka i gęsta. Miała wrażenie, że intruz stoi po drugiej stronie ściany, wstrzymując oddech i nasłuchując jej kolejnego ruchu. Sarah zamarła, jej własny oddech uwiązł mocno w klatce piersiowej, czekając, aż groźna postać w końcu wyjdzie zza rogu i stanie naprzeciw niej.