Tydzień później Lena wróciła do Halden Park. Miała nową pracę – małą recepcjonistkę w klinice dentystycznej. Nie było to wiele, ale jakiś początek. Podeszła do tej samej ławki, której drewno było już suche i posrebrzone popołudniowym słońcem. Usiadła z rękami w kieszeniach i po prostu obserwowała świat.
Kilka metrów dalej, w pobliżu kosza na śmieci, na chodniku leżał brązowy skórzany portfel. Mężczyzna przeszedł obok niego. Przebiegło po nim dziecko. Lena stała nieruchomo. Widziała wybrzuszenie kart w środku, wytarte krawędzie przeżytego życia. Miesiąc temu pobiegłaby po niego.
Tym razem sięgnęła do kieszeni i wybrała policyjną linię alarmową. „Jestem w Halden Park” – powiedziała, gdy operator odebrał. „Zgubiono portfel w pobliżu północnego wejścia. Stoję dziesięć stóp od niego. Nie dotykałam go. Proszę, wyślij kogoś po niego” Rozłączyła się i czekała, z rękami mocno w kieszeniach, obserwując portfel jak zwiniętego węża. Nadal chciała pomóc, ale w końcu zrozumiała, ile kosztuje dobry uczynek.