Z bocznej kieszeni wypadła wizytówka z numerem telefonu komórkowego. Lena przesunęła kciukiem po ekranie telefonu, ale zawahała się. Posterunek policji znajdował się zaledwie sześć przecznic dalej. Wydawało się, że to wybór dorosłych – bezpieczny, udokumentowany wybór. Nie chciała nagrody, chciała po prostu mieć to już za sobą.
Gdy wyszła z parku, powietrze stało się chłodniejsze. Rowerzysta z czerwoną torbą ponownie zajechał jej drogę, pedałując teraz powoli, z nisko opuszczoną głową. Skręcił, by ominąć dziecko, co spotkało się z ostrym „Uważaj!” ze strony pobliskiego ojca. Lena nie zwróciła na to większej uwagi. Była zbyt skupiona na ciężarze torby w dłoni.
Minęła lokalną piekarnię i rząd sklepów, a jej odbicie zostało uchwycone przez tuzin kamer ochrony. Szła z podniesioną głową, kobieta z misją uczciwości. Czuła dziwny, ulotny spokój, przekonana, że ten mały akt dobroci może w jakiś sposób zrównoważyć szalę jej katastrofalnego poranka. Nie miała pojęcia, że wchodzi prosto w pułapkę.