Coś nie pasowało do wnętrza obudowy. Było zbyt małe. Zbyt nieruchoma. I trzęsło się. Po drugiej stronie suchego skrawka ziemi coś znacznie większego już to zauważyło. Małe stworzenie przycisnęło się do podstawy drzewa, a jego klatka piersiowa unosiła się w szybkich, nierównych zrywach. Kurz przylgnął do jego futra. Jego oczy rzucały się dziko, szukając czegoś znajomego.
Nic nie było. Tylko otwarta przestrzeń. Tylko cisza. Potem – dźwięk. Niski. Głęboki. Kontrolowany. Przetoczył się przez ogrodzenie jak odległy grzmot. Stworzenie zamarło. Naprzeciwko niego, częściowo ukryta za płytą rozgrzanej słońcem skały, lwica uniosła łeb. Jej spojrzenie natychmiast się spotkało.
Bez mrugnięcia okiem. Pewne. Nie spieszyła się. Nie reagowała nagląco. Po prostu stała. I zaczęła się poruszać. Każdy krok był powolny. Odmierzony. Nieunikniony. Za barierą tłum jeszcze nie do końca zrozumiał. Kilka osób wskazywało. Niektóre pochyliły się bliżej, mrużącoczy. Dziecko zaśmiało się, myśląc, że to część przedstawienia. Ale Arjun się nie śmiał. W chwili, gdy jego wzrok natrafił na ogrodzenie, coś w nim pękło.
Ponieważ wiedział. To nie miało się wydarzyć. I cokolwiek było w środku – było już poza czasem.