Milo nigdy do końca nie pasował. Nawet w jego własnym gatunku zawsze panował dystans. Inne małpy poruszały się razem – szybko, głośno, nieustannie się zmieniając. Pielęgnowały się nawzajem, dzieliły jedzeniem, walczyły i równie łatwo zapominały. Milo nie. Zawahał się. Przyglądał się dłużej. Poruszał się wolniej. Na początku pozostało to niezauważone. Potem już nie.
Kawałek owocu wyrwany z jego rąk. Gałąź, na którą wspiął się jako pierwszy, nagle zajęta przez inną. Ostre pchnięcia, które sprawiały, że uciekał. To nie było ciągłe. Ale wystarczyło. Na tyle, że Milo przestał próbować. Zamiast tego zaczął trzymać się krawędzi ogrodzenia, siedząc osobno, podczas gdy inni skupiali się razem w niespokojnych falach ruchu.
Poza barierą obserwował ludzi. Nie odpychali go. Nie rywalizowali. Nie gonili go. Więc powoli, bez niczyjego planowania, Milo dokonał wyboru. Przestał sięgać po swój gatunek.
Zamiast tego zaczął czekać na kogoś innego.