Poranek powracał powoli. Delikatne światło przefiltrowało przez zagrodę, osiadając na znajomych gałęziach, przetartych ścieżkach i cichym szumie nowego dnia. Milo usiadł blisko krawędzi. Z powrotem tam, gdzie zaczynał. Ale nie tak samo. W jego ramionach spoczywał mały pluszowy lew, którego materiał był już lekko przetarty od tego, jak mocno go trzymał. Jego palce zacisnęły się na nim instynktownie, jakby bał się go puścić.
Nie ruszał się zbytnio. Nie wspinał się. Nie wędrował. Po prostu siedział. Obserwował. Inne małpy to zauważyły. Zawsze to robiły. Na początku trzymały się z daleka. Tak samo jak wcześniej. Ta sama cisza. Ta sama niewypowiedziana separacja. Arjun stał przed ogrodzeniem ze złożonymi rękami, niepewny, czego się spodziewał. Może nic się nie zmieniło. Może nigdy się nie zmieni.
A potem… Ruch. Jedna ze starszych małp podeszła do przodu. Powoli. Miarowo. Nie spieszyła się. Nie groziła. Po prostu podeszła. Milo lekko zesztywniał, mocniej ściskając plusz. Ale nie uciekał. Nie wycofał się. Starsza małpa zatrzymała się obok niego. Blisko. Wystarczająco blisko.
Po cichej chwili wyciągnęła rękę i wciągnęła go do środka. Tym razem Milo nie siedział sam.