Noc nadeszła cicho. Tłumy zniknęły. Zoo stało w miejscu, otulone słabym światłem i długimi cieniami. Arjun stał w pobliżu wybiegu z zespołem, jego głos ledwo przekraczał szept. „Na mój sygnał Strzałka była gotowa. Załoga bramy czekała. Wewnątrz lwica leżała lekko skulona wokół Milo. Spał przy niej, mały i nieruchomy, jakby świat poza nią nie istniał.
Arjun zawahał się. Tylko przez sekundę, a potem: „Teraz” Strzałka przecięła powietrze. Rozległ się cichy stukot. Lwica zareagowała natychmiast. Podniosła się z niskim, ostrzegawczym warknięciem, jej oczy wyostrzyły się, skanując ciemność. Jej ciało przesunęło się ochronnie, umieszczając się między Milo a niewidzialnym zagrożeniem. Przez chwilę nikt się nie poruszył. Nikt nie oddychał.
Potem jej kroki zwolniły. Niestabilne. Ciężkie. Odwróciła się raz, jakby szukała czegoś, czego nie mogła utrzymać. I opuściła się na ziemię. Milo poruszył się. Zdezorientowany. Sam. Zespół wkroczył do akcji. Szybko. Kontrolowany. Cicho. Arjun dotarł do niego pierwszy. „Milo…” wyszeptał. Małpa natychmiast do niego przylgnęła.
Mocno. Zdesperowany. Arjun trzymał go blisko, gdy wychodzili z zagrody. Za nimi lwica leżała nieruchomo. Ale nawet we śnie patrzyła tam, gdzie był Milo.