Popołudniowy tłum napływał falami. Rodziny, grupy szkolne, turyści – głosy nakładające się na siebie, ciągłe kroki, aparaty fotograficzne zawsze gotowe. Do tego czasu Milo nauczył się już rytmu. Hałas mu nie przeszkadzał. Już nie. Jeśli już, to przyciągał go bliżej krawędzi. Bliżej Arjuna. Tego dnia nie było inaczej.
Czyste niebo. Stały napływ odwiedzających. Nic nadzwyczajnego. Milo był już przy barierce, gdy Arjun wszedł do środka. Czekał. Obserwował. „W porządku – powiedział cicho Arjun, przykucając. „Spokojnie Milo nie zawahał się. Wspiął się gładko – ramię, bark, równowaga. Usadowił się tak, jak robił to setki razy wcześniej.
Tłum zareagował natychmiast. Uśmiechy. Delikatny śmiech. Podniesione telefony. Dziecko podeszło do przodu z szeroko otwartymi oczami. Milo pochylił się lekko, zaciekawiony, sięgając tylko odrobinę. Arjun poprawił swoją postawę, uspokajając go. „Nie za blisko – powiedział łagodnie. Wszystko wydawało się kontrolowane. Przewidywalne. Bezpieczne.
Wtedy ostry metaliczny trzask przeszył powietrze. Głośny. Nagły. Gwałtowny. Ciało Milo natychmiast zesztywniało. Jego uścisk się zacieśnił. I w ciągu jednego uderzenia serca wszystko się zmieniło.