Ava zamarła z błotem wokół butów i deszczem kapiącym z gałęzi powyżej. Warknięcie powtórzyło się, słabe, ale wyraźne. Luna opuściła się na ziemię, przyciskając brzuch do mokrej trawy, skomląc, jakby próbowała odpowiedzieć bez straszenia tego, co czekało w środku. Dr Maren przykucnęła przy wejściu do przepustu i poświeciła latarką do środka. Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.
Wtedy Ava zobaczyła oczy. Błyszczały bursztynowym światłem, na wpół ukryte za plątaniną liści i korzeni. Lis leżał skulony na zakręcie rury, przemoczony i drżący. Jedna tylna łapa była wyciągnięta pod nienaturalnym kątem, zaczepiona o coś ciemnego pod błotem. Sidła. Ava zakryła usta w szoku. Lisica warknęła słabo, gdy latarka się zbliżyła, ale nie miała siły się podnieść. Obok niej, niemal ukryte w liściach, wiło się piąte kociątko, wydając z siebie cienki okrzyk, który słyszeli z pola.
Głos dr Maren stał się stanowczy. „Potrzebujemy oficera ds. dzikich zwierząt. Natychmiast.” Zawołała Ava, podczas gdy Luna leżała płasko na trawie, drżąc z wyczerpania. Pies nie szczekał. Nie podeszła. Po prostu obserwowała uwięzioną matkę z dziwną, stałą cierpliwością. Ava w końcu zrozumiała. Podczas burzy Luna znalazła umierającą rodzinę. Tuż przed urodzeniem własnych szczeniąt, zabrała te, które zdołała dosięgnąć.