Powietrze w pomieszczeniu było niepokojąco spokojne. Doktor Aris, człowiek, który spędził trzydzieści lat na leczeniu wszystkiego, od byków nagród po zdziczałe górskie kury, nie ruszał się z miejsca. Klęczał na zimnym linoleum już od dziesięciu minut, ze stetoskopem przyciśniętym do gęstego, srebrnego futra najmniejszego kociaka. John i Fiona stali w drzwiach ze splecionymi dłońmi, obserwując twarz weterynarza w poszukiwaniu jakiejkolwiek nadziei. Ale gdy dr Aris usiadł, nie uśmiechnął się uspokajająco.
Jego twarz była maską czystego, bladego niedowierzania. Nie wyglądał jak człowiek, który znalazł zwykłego wirusa; wyglądał jak człowiek, który właśnie zobaczył ducha. Jego ręce, zwykle stabilne jak kamień, lekko drżały, gdy chował stetoskop. Spojrzał na trzy stworzenia – które obserwowały go tymi nawiedzonymi, okrągłymi źrenicami – a potem na Johna.
„Nigdy nie widziałem takiego tętna – wyszeptał, a jego głos się załamał. Wstał gwałtownie, ruszając w stronę drzwi, jakby musiał uciec z pokoju. „Nie mogę tego leczyć tutaj, John. Musimy natychmiast zabrać ich do kliniki, zanim całkowicie przestaną oddychać John spojrzał przez okno na białą otchłań burzy, zaspy piętrzące się wysoko na szybie. Drogi zniknęły, zakopane pod stopami przesuwającego się śniegu.
Poczuł zimny strach zaciskający się w jego piersi, zastanawiając się, jak zamierzają przedostać się przez to zamarznięte pustkowie. Sytuacja wyglądała nie tylko źle, ale wręcz tragicznie.