Miller wpatrywał się w swojego psa z niedowierzaniem, a jego twarz bledła, gdy patrzył, jak nieustraszony mały złomiarz się wycofuje. „Co w ciebie wstąpiło, Toby? – wyszeptał, a w jego głosie słychać było autentyczne zakłopotanie. Spojrzał na trzy małe, srebrnoszare kształty siedzące w cichym, zsynchronizowanym rzędzie na dywanie. Wyglądały na nieszkodliwe – małe, puszyste i idealnie nieruchome – ale Toby zachowywał się, jakby właśnie wszedł do jaskini czegoś pierwotnego.
„John, widziałam, jak ten pies walczył łeb w łeb z borsukami i nigdy nie mrugnął. Ale spójrz na niego… jest przerażony Miller cofnął się w stronę drzwi, nie mogąc oderwać wzroku od ciężkiego, nie mrugającego spojrzenia kociąt. Nawet w swoim osłabionym stanie dowodziły pokojem z autorytetem, który nie pasował do wiejskiego domu. „Pies nie zachowuje się tak przy kociętach. Zachowuje się, jakby w tym pokoju było coś, co nie powinno istnieć tutaj, w dolinie. Weterynarz jest tu potrzebny i to natychmiast