Minęła godzina, zanim szalona energia na ostrym dyżurze zaczęła się uspokajać. Ciężka, oliwkowa ciężarówka z napisem „Wildlife Rescue & Transport” wjechała na rampę załadunkową kliniki, a jej silnik głośno pracował na biegu jałowym. Wyskoczyło z niej dwóch mężczyzn w taktycznych strojach na niskie temperatury, niosąc specjalistyczną, wzmocnioną jednostkę transportową. Wkrótce potem dr Aris wyłonił się z podwójnych drzwi, ocierając pot z czoła drżącą ręką.
„Ich stan jest stabilny – powiedział, a ulga uderzyła Fionę tak mocno, że prawie upadła. „Mamy ich na czystym tlenie i obniżyliśmy ich temperaturę rdzenia tak bardzo, jak tylko mogliśmy. Walczą Patrzył, jak ekipa ratunkowa ostrożnie przenosi kocięta do specjalistycznej jednostki. Kocięta wciąż były słabe, ale ich oczy były otwarte, obserwując ruchy wokół nich z tą samą nawiedzającą, starożytną intensywnością. Ekipa ratunkowa nie mówiła zbyt wiele; pracowali z ponurą skutecznością żołnierzy. Gdy tył ciężarówki transportowej został zamknięty, John zdał sobie sprawę, że ich czas z kociętami dobiegł końca. Zabierano je w miejsce, za którym ludzie nie mogli podążyć.