Załadowali skrzynię do jej hatchbacka. Światło przedświtu przechodziło w srebro na mokrym asfalcie. Hallett ścisnął jej ramię. „Dokończ podróż, panno Langley Jechała pod bladymi gwiazdami, opony szeptały na pustej autostradzie.
Jedną ręką trzymała nosidełko, czując słabe oddechy. Drugą chwyciła kierownicę. Każdy kolejny kilometr był jak linia tętna na monitorze. Nad morskimi klifami zbierała się mgła. Jej reflektory rzeźbiły tunele przez szarość.