Zawsze byłam przy nich, pomyślała z goryczą. Za każdym razem, gdy mnie potrzebowała. Za każdym razem, gdy się spóźniała. Każda wizyta u lekarza, każdy szkolny projekt, każde zapomniane pudełko na lunch. I tak mnie traktują?
Jej klatka piersiowa unosiła się i opadała teraz szybciej. „Znikasz na całe dnie, nie odbierasz telefonów, a potem… idziesz dalej bez słowa? Głos jej się załamał, ale nie przestała. „Nie. Nie tym razem Wstała gwałtownie, odsuwając krzesło z łoskotem. Dźwięk był zbyt głośny w nieruchomej kuchni, ale jakoś ją uspokoił. „Koniec z czekaniem przy telefonie – powiedziała pod nosem. „Koniec z byciem wygodną