Klatka piersiowa Helen zacisnęła się. „Czy są przytomni?” „Dryfują w tę i z powrotem – głos Lisy załamał się. „David wyjechał z miasta. Ciągle dzwoni, ale on też panikuje. Byłam tu całą noc Helen nie zastanawiała się długo. „Już idę – powiedziała, wsuwając się w płaszcz. „Mamo – wyszeptała Lisa, łamiącym się głosem. „Nie wiedziałam do kogo zadzwonić
„Postąpiłaś słusznie – powiedziała cicho Helen, spokojna, ale blada, chwytając klucze. „Zostań z nimi. Ja już jadę Jechała przez deszcz jak we śnie, reflektory przecinały mgłę, wycieraczki dudniły. Każde czerwone światło było nie do zniesienia. Jej umysł szalał: A jeśli to coś poważnego? Co jeśli się spóźniła?